In conclaaf met Justus Donker over de invulling van zijn expositie. Hij wilde graag dat Hedwig die zou aanvullen met gedichten. De expositie was een hommage aan Ede Staal, een portret van de zanger in woord en beeld. Een zeer geslaagde samenwerking waarbij het publiek zichtbaar geroerd was.

 
Waar zit de hernia? vroeg de fotograaf.
Daar zit het, wees Hedwig aan. Daar gaan ze snijden. Of eigenlijk steken, met een buisje van 7 cm lang dwars door de spieren tot aan de wervel.

Later werd ze opnieuw gefotografeerd, een paar dagen na de operatie. 
‘Ik kan weer lopen’, verzuchtte ze. Al ging het lopen nog wat stroef en duurde het nog een jaar voordat ze redelijk gerevalideerd was.

Een mooie dag in de zomer met aandachtig publiek. Zo zou het iedere week moeten zijn. Op een zondagmiddag bij mooi weer dichters die voordragen in tuinen en parken.

Portret in sepia tijdens een ernstige poging om weer eens een mooi schilderij te maken.

Het was een prachtige dag, het gevoel van een late lentedag maar dan in de herfst. De dichters brachten hun poezie op diverse plaatsen in de tuinen
ten gehore. Hedwig Baartman werd muzikaal begeleid door klassiek gitaar.

In cafe de Kult aan de Steentilstraat in Groningen, onder leiding van Sieger MG, waar eens in de twee maanden het evenement ‘WoordJam’ plaatsvindt.

Met de roman in bijna tastbare vorm en de vele prijzen die inmiddels aan haar (nog uit te geven) poezie zijn toegekend, willen we u de plaatjes niet onthouden!